Samvinnunám

Samvinnunám.

Gallar. Tímafrekt. Farið yfir minna efni miðað við tíma sem notaður er. Áhyggjur af því að nemendur kenni kannski ekki aðalatriðin. Möguleiki á því að sérfræðingahópurinn misskilji aðalatriðin. Vandamál með free-rider.

Að undanskildu vandamálinu að minna er farið yfir af efni þá virðast mér hin vandamálin öll eiga við aðrar tegundir kennslu sem og þessa. Til dæmis virðast mér þau jafnvel meira vandamál í fyrirlestrakennslu en samvinnunámi. Kjarni málsins í þessu sem og öðrum aðferðum er að kennarinn fylgist með nemendum sínum og framförum þeirra.

Annað vandamál: Að nemendur nái ekki að fylgjast með kennslu hinna því þeir eru með hugann við sína eigin kennslu. Þetta er empírísk spurning hvort þetta sé í raun og veru hamlandi eða ekki. Spurning samt hvernig eigi að prófa þetta.

Kostir. Þjálfar samvinnu. Það er mjög algengt að maður læri meira af því að kenna öðrum, aðferð sem virkar. Virkt nám og kennsla. Nemandinn er virkur að gera eitthvað. Þjálfar hugsunaferli, margs konar. Má jafnvel fjölga þeim hugsanaferlum með því að breyta forsendum samvinnunnar, í hverju samvinnan/verkefnið felst.

Þetta er samt svolítið tímafrekt, sérstaklega ef nemendur eiga að undirbúa sig í tímanum (lesa og þess háttar). Eilífa vandamálið með hversu misfljótir nemendur eru. Ég er ekki búinn að finna lausn á því.

Dægumenning í kennslu

Blasir við að það sé auðvelt að nota dægurmenningu í félagsfræðikennslu, og kannski sérstaklega í samfélagsfræðum almennt. Held að þetta sé mjög sniðugt, ekki bara til að fanga athyglina heldur er einfaldlega margt sem má kynna og nota á sniðugan hátt til þess að kenna hugtök og líkön í félagsfræði.

Það sem angrar mig er hættan að efnið sem maður kennir þeim leiða þau inn á brautir tiltekinna habitusa sem hafi áhrif á hegðun þeirra sem maður sækist ekkert sérstaklega eftir. Til dæmis svona white trash efni sem er afar vinsælt hjá krökkum. Simpson er ekki beint þættir sem hvetja til metnaðar eða þess að auka við gáfnafar sitt, og nóg er af dægurmenningu af þeirri tegund. Með því að kenna Simpson, jafnvel þótt maður geri það á sniðugan hátt er maður að bæta við á vogarskálar hinnar heiladauðu afþreyingarmenningar. En auðvitað má kannski nota þetta sem tækifæri til að gagnrýna Simpsons eða benda á satíruna sem er í þáttunum sem fer framhjá svo mörgum.

Það sem heillar mig sérstaklega er að nota dægurmenningu fyrri tíma eða svona jaðar-dægurmenningu (Manga myndir, vandaðar kvikmyndir og svo framvegis). Kynna þannig fyrir nemendum efni sem leiðir þau kannski inn á brautir svona ögn meira spennandi habitusa en white trash.

Mjög sniðugt að nota dægurmenningu í lífsleikni sem verkefni í gagnrýni, eða heimspeki - sérstaklega þá lífsheimspeki, þekkingarfræði og siðfræði.

En það má líka nota dægurmenningu til þess að þjálfa félagsfræði. Æi ég skrifaði eitthvað í glósubókina sem ég vill bæta við hérna.