Fyrirlestur sem vandamál

Fyrirlestrar fortíðarinnar, þegar fyrirlestraformið var að festast í sessi var oft á tíðum meira um vandamál en fræðimenn. Vissulega var oft fjallað um kenningar og kennisetningar en ég hef það á tilfinningunni af því sem ég hef lesið að margir fyrirlestrar hafi fremur verið um viðfangsefni og tiltekið vandamál sem þörf var á að leysa. Þannig voru fyrirlestrar settir upp: Hvernig stendur á þessu? Það eina sem til er af kenningum George Herbert Mead er einmitt í fyrirlestrarformi þar sem hann tekst á við vandamál tengsl milli huga, sjálfs og samfélags. Fyrirlestrar Nietzsche voru um tiltekin vandamál, þar á meðal þeir sem ég er að lesa núna: On the Future of our Educational Institutions. Af hverju er ég að velta þessu fyrir mér? Jú vegna þess að slíkir fyrirlestrar eru örugglega miklu meira spennandi þar sem nemandinn er leiddur að einhverju í stað þess að kennarinn lesi upp lykilatriði kenningar, skilgreini hugtök og sýni stuttlega fram á hvernig megi beita henni. Það er ekki að ástæðulausu sem fólk hefur gaman af sögum. Og þannig ættu fyrirlestrar að vera upp settir.