Dramasport

Afar skemmtilegt og minnti mig rækilega á mikilvægi þess að auka þátt leiklistar og tjáningar í skólakerfinu. Á þessari stuttu stund mátti bersýnilega greina margt sem hvert okkar gat bætt sig í hvað varðar framkomu, framsetningu og tjáningu. Og við ætlum okkur að verða kennarar! Þessir tilteknu leikir virtust mér þó vera fremur til að æfa leik og tjáningu fremur en vel til þess fallnir að kenna abstrakt inntak samtímis; fremur til þess fallnir að hrista hópinn saman og koma blóðinu af stað. Ekki að það sé ekki vel þess virði.

Hvað textana um leikræna-kennslu þóttu mér textarnir afar áhugaverðir og varð ég sjálfur yfir mig spenntur yfir því að prófa bæði heimsleikinn og einnig söguleikinn. Vinkona mín sem starfar í Brúarskóla sagði mér um daginn að það sem helst þyrfti að kenna nemendum þess skóla væri félagsfærni og ýmisleg spil væru vel til þess fallin.

Hugmyndin með verkefninu okkar Hjalta um hugtakakennslu gekk einmitt út frá þessu sjónarmiði að það megi kenna margt í einu með því að blanda saman kennsluaðferðum. Enn skemmtilegra væri samt að búa til hlutverkaspil úr siðferðikennslunni, og ætti það svið að bjóða upp á ótal möguleika hvað það varðar.

Ég gef ekki mikið fyrir gagnrýni á kennsluaðferðina sem gefur sér að leikræn-kennsla skili síður inntaki námsefnis (abstrakt) til nemenda en aðrar kennsluaðferðir, sérstaklega ekki fyrirlesturinn! Allar kennsluaðferðir eiga við þann vanda að stríða að ekki er unnt með óyggjandi hætti að tryggja það að allir læri það sem þeim er ætlað.

Kennarar sem telja það ekki sitt hlutverk að kenna LÍKA tjáningu þjást af takmarkaðri og þröngsýnni starfskenningu. Það á við um þá sem mótmæla því sterklega að taka þátt í slíkri kennslu, til dæmis ef skóli þeirra hefur sett sér stefnu um aukið vægi leiklistar og tjáningar í námi nemenda sinna. Hitt er svo annað, að mörgum kennurum dettur það síst í hug að innleiða fjölbreyttari kennsluaðferðir í starfsvenju sína, einmitt vegna þess hvursu venjubundin hin almenna starfskenning menntakerfisins er orðin; en viðurkenni fúslega að hluti vandans felst í að kennarar eru tilneyddir að kenna allt of mörgum nemendum samtímis, allt of mikið efni á allt of stuttum tíma.

Og sú gagnrýni rennir stoðum undir þær skoðanir mínar að nauðsynlegt sé að bylta ýmsu í menntakerfinu. Þar á meðal er nauðsyn þess að fjölga kennurum, kenna margt samhliða og samtímis sem mögulegt er - draga úr hólfun námsefnis og með því nýta tímann mun betur - og gæta jafnræðis hvað varðar námsgreinar og gildi þeirra fyrir nemendur og þjóðfélagið! Það er engum nemenda gerður greiði með því að kenna honum það efni sem hann annað hvort getur ekki náð tökum á eða fellur of langt utan hans áhuasviðs.