Áheyrn

Ég vissi það! Þetta kemur mér ekkert á óvart. Nákvæmlega ekki neitt. Það eru einfaldlega of margir nemendur á hvern kennara svo kennarinn megi beita sér með fullnægjandi hætti fyrir hvern og einn nemanda. Afleiðingin verður sú að enginn fær þá athygli og þann stuðning í kennslu sem hann þarf. Kennsluaðferðirnar nýtast ekki sem skyldi og svo framvegis. Það blasir við að fólk lærir svo mikið mun meira af því að gera en því að taka við; með því að beita en að heyra!

Myndi nokkur maður treysta skurðlækni til verka sem aðeins hefði heyrt um hvernig beita ætti hnífnum? Eða námsráðgjafa sem aldrei hefði reynt að gefa nokkrum manni ráð? Og er það ekki einmitt eitt af vandamálum menntakerfisins, að það þjálfar ekki með fullnægjandi hætti nemendur sína? Í áratugi var talað um að læknar hefðu enga þjálfun í samskiptum per se, sem er mikilvægur hluti starfsins.

Annað sem ég tók sérstaklega eftir er ég sat tvo tíma í röð var hversu ólíkum lögmálum nemendahópar fylgja. Fyrir þetta fyrirbæri kann ég ekki gott íslenskt orð. Ég er að vísa til þess hversu ólík dýnamík getur verið í nemendahópum. Einn er þögull sem gröfin meðan annar minnir fremur á fuglabjarg en nemendahóp.

Það er svo margt sem minnir á hvað nemendur eru alltof margir á hvern kennara og ætla ég aðeins að nefna eitt að sinni, því eflaust verð ég vitni að fleirum á næstunni. Það er þegar tveir til fjórir nemendur eru sérlega samræðufúsir og þurfa að tjá sig um hvert einasta atriði kennslunnar og eða námsefnisins. Þessi samræðuþörf er í sjálfu sér afar jákvæð og skemmtileg í flestum tilvikum en við núverandi aðstæður óþolandi. Hinir nemendurnir líða augljóslega fyrir hina stórkostlegu málhæfileika hinna fáu. Útkoman verður áhugaleysi og pirringur meðal hinna nemendanna, sem jafnvel fara bara að skvaldra sjálfir. Hvurnig kennarinn á að stjórna eða leiða fram hagfellda útkomu fyrir alla í slíkum hópi er mér óljóst sem stendur.

Auðvitað þarf að þjálfa samræðufúsa nemendur í því að þagna á viðeigandi stöðum, hlýða á aðra og geta sér hljóðs með kurteisislegum hætti - fyrir utan auðvitað að stundum þarf að kenna þeim fallegan talanda og skynsamlegar skoðanir! En í því felst ekki að þagga niður í þeim til þess eins að gæta jafnræðis eða kyrrðar kyrrðarinnar vegna (eða kennarans!) í kennslustofunni. Svo vill oft verða.